Kontownica biuro rachunkowe Lódź

Kontownica, płyta do kontowania (księgowania), aparat do kontowania (księgowania) – urządzenie ułatwiające prowadzenie zapisów księgowych w księgowości przebitkowej.

W najprostszej wersji składa się z gładkiej płyty pełniącej rolę podkładki pisarskiej z przytwierdzonymi do niej szynami do przytrzymywania formularza dziennika i karty kontowej. W wersjach rozbudowanych dodane są pomoce ułatwiające ustalenie położenia formularzy względem siebie, umożliwiające zamocowanie dodatkowego dokumentu (np. czeku, kwitu kasowego), linie ułatwiające sumowanie, podkładki pod rękę chroniące przed zabrudzeniem formularza i inne.

Kontowanie biuro rachunkowe Lódź

Kontowanie – prace związane z obsługą księgową konta:

• dokonywanie zapisu na koncie
• wykonywanie wyciągu z konta

Konto wynikowe biuro rachunkowe Lódź

Konto wynikowe – w rachunkowości rodzaj konta, służącego do rejestrowania i grupowania operacji gospodarczych odzwierciedlających wartościowo przebieg procesów prowadzonej przez jednostkę działalności w zakresie przychodów i kosztów, strat i zysków nadzwyczajnych oraz wyniku finansowego.

Prawidłowe ustalenie wyniku finansowego jednostki wymaga prowadzenia kont służących ewidencji: kosztów i strat oraz przychodów i zysków. Koszty i straty oznaczają wiarygodnie ustalone zmniejszenie korzyści ekonomicznych w formie zmniejszenia wartości aktywów, albo zwiększenia wartości zobowiązań i rezerw, co prowadzi do zmniejszenia kapitału własnego lub zwiększenia jego niedoboru w inny sposób niż wycofanie środków przez udziałowców lub właścicieli.

Koszty wpływające na wynik finansowy można podzielić na:

• koszty „normalnej” działalności operacyjnej (osiągnięcia przychodów),
• pozostałe koszty operacyjne,
• koszty finansowe.

Ujemnie na wynik finansowy wpływają też straty nadzwyczajne.

Przychody i zyski oznaczają natomiast wiarygodnie ustalone korzyści ekonomiczne w postaci zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, co prowadzi do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli.

Wśród przychodów można wyodrębnić:

• przychody z normalnej działalności operacyjnej jednostki,
• pozostałe przychody operacyjne,
• przychody finansowe.

Charakter porównywalny z przychodami mają też zyski nadzwyczajne.

Cechą charakterystyczną kont wynikowych jest brak salda początkowego. Wynika to z faktu, że konta wynikowe po przeniesieniu salda na konto wyniku finansowego wykazują saldo zerowe na początku kolejnego okresu rozliczeniowego. Pokazują wyłącznie dane o przebiegu określonego rodzaju działalności w ciągu okresu sprawozdawczego. Konta te otwiera się zatem z chwilą rozpoczęcia okresu (na początek każdego roku obrotowego), a zamyka z końcem okresu (na dzień kończący rok obrotowy).

Na kontach wynikowych księguje się koszty po stronie Winien (strona debetowa) a przychody po stronie Ma (strona kredytowa). Konta wynikowe kosztów i strat działają podobnie jak konta aktywów, to znaczy na stronie Winien (Dt) księguje się bieżąco poniesione koszty i straty nadzwyczajne, natomiast na stronie Ma (Ct) – wszelkie ich zmniejszenia oraz okresowe przeniesienia zbiorczych kwot w celu ustalenia wyniku finansowego. Konta wynikowe przychodów i zysków działają podobnie jak konta pasywów, to znaczy ujmuje się bieżąco na stronie Ma (Ct) osiągnięte przychody i zyski nadzwyczajne, a strona Winien (Dt) służy do księgowania ich zmniejszeń oraz okresowych przeniesień zbiorczych kwot na konto wyniku finansowego. Konto wyniku finansowego ujmuje dwie przeciwstawne sobie wielkości: przychody i zyski nadzwyczajne oraz koszty osiągnięcia tych przychodów i straty nadzwyczajne. Rezultat porównania tych wielkości może być zyskiem (saldo Ma) lub stratą (saldo Winien).

Zarejestrowane i pogrupowane na kontach wynikowych wielkości kosztów i strat nadzwyczajnych oraz przychodów i zysków nadzwyczajnych (salda debetowe i kredytowe tych kont) przenosi się – pod datą zamknięcia ksiąg rachunkowych (na dzień bilansowy) na konto służące do ustalania wyniku finansowego z prowadzonej przez daną jednostkę działalności. W związku z tym następuje zamknięcie tych kont i w przeciwieństwie do kont bilansowych, nie wykazują one już sald. Salda te tworzą wynik finansowy, który ustala się (na przeznaczonym do tego celu koncie) jako różnicę pomiędzy sumą sald kredytowych przeniesionych z kont przychodów i zysków, a sumą sald debetowych przeniesionych z kont kosztów i strat. Różnica ta w postaci wyniku finansowego może być dodatnia stanowiąca zysk, względnie ujemna – stanowiąca stratę.

Konto 86 „Wynik finansowy” pełni rolę szczególną. Poprzez to konto obie grupy kont (konta bilansowe i konta wynikowe) są wzajemnie powiązane, gdyż w rachunku zysków i strat na koniec roku obrotowego ustalony na tym koncie zysk lub strata znajduje równocześnie odzwierciedlenie w bilansie.

Przykłady kont wynikowych:
 Numer

	Nazwa konta
700	sprzedaż produktów
701	koszt sprzedaży produktów
711	koszt wytworzenia sprzedanych wyrobów
730	sprzedaż materiałów i towarów
731	wartość sprzedanych materiałów i towarów
750	przychody finansowe
751	koszty finansowe
760	pozostałe przychody operacyjne
761	pozostałe koszty operacyjne
770	zyski nadzwyczajne
771	straty nadzwyczajne
790	obroty wewnętrzne
791	koszt obrotów wewnętrznych

Kompensata rachunkowość biuro rachunkowe Lódź

Kompensata w rachunkowości to sposób zniesienia wzajemnych rozrachunków pomiędzy podmiotami lub zniesienia różnic księgowych w księgach jednostki, w następujących formach:

1. Zgodnie z Kodeksem Cywilnym w rozrachunkach, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, możliwe jest potrącenie własnej wierzytelności z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są:

• pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku,
• obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

Nie mogą być kompensowane:

• wierzytelności nieulegające zajęciu;
• wierzytelności o dostarczenie środków utrzymania;
• wierzytelności wynikające z czynów niedozwolonych;
• wierzytelności, co do których potrącenie jest wyłączone przez przepisy szczególne.

Kompensatę inicjuje oświadczenie złożone drugiej stronie. W wyniku kompensaty obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Kompensaty zwykle dotyczą rozrachunków handlowych, mogą to być także potrącenia publicznoprawne. Kompensaty mogą być:

• dwustronne (wzajemne),
• wielostronne, gdy są umową wielu podmiotów, a w jej ramach dochodzi do umownych relacji dwustronnych.

2. Podczas inwentaryzacji, gdy niedobory i nadwyżki inwentaryzacyjne:

• zostały stwierdzone w toku tego samego spisu z natury,
• powstały w wyniku niezawinionej pomyłki,
• dotyczą jednej osoby materialnie odpowiedzialnej,
• dotyczą tych samych lub podobnych składników majątkowych,

Można je skompensować o mniejszą ilość ze stwierdzonych różnic (nadwyżki lub niedoboru) oraz niższą z cen kompensowanych składników majątkowych.

Komitet Międzynarodowych Standardów Rachunkowości biuro rachunkowe Lódź

Komitet Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (KMSR, ang. IASC – International Accounting Standards Committee) – założony w 1973 r. przez 16 organizacji zawodowych z dziedziny rachunkowości z 9 krajów (Australia, Kanada, Francja, Niemcy, Japonia, Meksyk, Holandia, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone).

1 kwietnia 2001 roku KMSR został zastąpiony przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR, ang. IASB – International Accounting Standards Board). Publikowane odtąd standardy określa się jako Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (w skrócie MSSF).

RMSR skupia obecnie 122 organizacje zawodowe z 91 państw, w tym także z Polski (Stowarzyszenie Księgowych w Polsce).

Główny cel organizacji to ujednolicenie zasad rachunkowości stosowanych przez przedsiębiorstwa i inne organizacje w sprawozdawczości rachunkowej na świecie. Jest on realizowany przez:

• formułowanie i publikację Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (a obecnie MSSF), które powinny być przestrzegane przy sporządzaniu i prezentacji sprawozdań finansowych;
• promocję stosowania MSR i MSSF, w celu uzyskania powszechnej akceptacji zawartych w nich zasad
• prace nad doskonaleniem i harmonizacją standardów rachunkowości, procedur i regulacji związanych z przygotowywaniem i publikowaniem sprawozdań finansowych.

Od momentu powstania Komitet i Rada wydały 41 Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz 8 Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej – ujednoliconych zasad rachunkowości, sprawozdawczości oraz rewizji finansowej. Aktualnie obowiązują:

• MSSF 1 – Zastosowanie MSSF jako podstawy rachunkowości po raz pierwszy
• MSSF 2 – Płatności dokonywane w oparciu o akcje
• MSSF 3 – Połączenie jednostek gospodarczych
• MSSF 4 – Umowy ubezpieczeniowe
• MSSF 5 – Aktywa trwałe przeznaczone do zbycia i zaniechanie działalności
• MSSF 6 – Poszukiwanie i szacowanie złóż surowców mineralnych
• MSSF 7 – Ujawnianie instrumentów finansowych
• MSSF 8 – Segmenty operacyjne
• MSSF 9 – Instrumenty finansowe
• MSR 1 – Prezentacja sprawozdań finansowych,
• MSR 2 – Zapasy,
• MSR 3 – (zastąpiony przez MSR 27 oraz MSR 28),
• MSR 4 – Amortyzacja,
• MSR 5 – (zastąpiony przez MSR 1),
• MSR 6 – (zastąpiony przez MSR 15),
• MSR 7 – Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych,
• MSR 8 – Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów,
• MSR 9 – (zastąpiony przez MSR 38),
• MSR 10 – Zdarzenia warunkowe oraz zdarzenia następujące po dniu bilansowym,
• MSR 11 – Umowy o budowę,
• MSR 12 – Podatek dochodowy,
• MSR 13 – (zastąpiony przez MSR 1),
• MSR 14 – Sprawozdawczość dotycząca segmentów działalności,
• MSR 15 – (nie jest obowiązkowy),
• MSR 16 – Rzeczowy majątek trwały,
• MSR 17 – Leasing,
• MSR 18 – Przychody,
• MSR 19 – Świadczenia pracownicze,
• MSR 20 – Dotacje państwowe oraz ujawnianie informacji na temat pomocy państwa,
• MSR 21 – Skutki zmian kursów wymiany walut obcych,
• MSR 22 – (zastąpiony przez MSSF 3),
• MSR 23 – Koszty finansowania zewnętrznego,
• MSR 24 – Informacje ujawnione na temat podmiotów powiązanych,
• MSR 25 – (zastąpiony przez MSR 39 i MSR 40),
• MSR 26 – Rachunkowość i sprawozdawczość programów świadczeń emerytalnych,
• MSR 27 – Skonsolidowane sprawozdania finansowe i inwestycje w jednostkach zależnych,
• MSR 28 – Inwestycje w jednostkach stowarzyszonych,
• MSR 29 – Sprawozdawczość finansowa w warunkach hiperinflacji,
• MSR 30 – (zmodyfikowany przez MSR 39, a następnie zastąpiony przez MSSF 7),
• MSR 31 – Sprawozdawczość finansowa dotycząca udziałów we wspólnych przedsięwzięciach,
• MSR 32 – Instrumenty finansowe: ujawnianie i prezentacja,
• MSR 33 – Zysk przypadający na jedną akcję,
• MSR 34 – Śródroczna sprawozdawczość finansowa,
• MSR 35 – (zastąpiony przez MSSF 5),
• MSR 36 – Utrata wartości aktywów,
• MSR 37 – Rezerwy, zobowiązania warunkowe i aktywa warunkowe,
• MSR 38 – Wartości niematerialne,
• MSR 39 – Instrumenty finansowe – ujawnianie i wycena,
• MSR 40 – Nieruchomości inwestycyjne,
• MSR 41 – Rolnictwo.

Komisja Nadzoru Audytowego biuro rachunkowe Lódź

Komisja Nadzoru Audytowego – kadencyjny organ administracji publicznej, niezależny w swoim działaniu, kolegialny, finansowany z budżetu państwa, działający na mocy ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 i Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228).

Kadencja Komisji Nadzoru Audytowego trwa 4 lata. Komisja działa na posiedzeniach, które mają odbywać się co najmniej raz w miesiącu i być zwoływane i prowadzone przez Przewodniczącego KNA, a także w trybie obiegowym, z tym że podejmowanie uchwał następuje na posiedzeniach.

Komisja Nadzoru Audytowego sprawuje nadzór publiczny nad:

1. wykonywaniem zawodu biegłego rewidenta;
2. działalnością podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych;
3. działalnością Krajowej Izby Biegłych Rewidentów.

Klasyfikacja Rodzajowa Środków Trwalych biuro rachunkowe Lódź

Klasyfikacja Rodzajowa Środków Trwałych (KRŚT) - usystematyzowany wykaz obiektów majątku trwałego, tj. środków pracy i przedmiotów długotrwałego użytkowania zaliczonych do środków trwałych według funkcji, jaką te obiekty spełniają w procesie wytwarzania dóbr i usług materialnych lub w toku nieprodukcyjnego użytkowania.

KRŚT została wprowadzona do stosowania na mocy Zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 grudnia 1991 r. - stanowiła załącznik do tego zarządzenia wydany odrębnie w serii wydawniczej GUS "Zeszyty Metodyczne", Warszawa 1991.

KRŚT przeznaczona była do stosowania przez wszystkie podmioty gospodarki narodowej prowadzące ewidencję księgową środków trwałych. Klasyfikacja stosowana była w sprawozdawczości statystycznej i w ewidencji księgowej środków trwałych.

W związku ze zmianą definicji środka trwałego została opracowana Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) uwzględniająca powiązania z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) oraz Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) i wprowadzona do stosowania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1317).

Od dnia 1 stycznia 2011 r. obowiązuje Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) według Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 242, poz. 1622).